Driehoeksmeting

11 maart was een heuglijke dag.  Broer en schoonzus werden oma en opa van een mooie flinke kleinzoon Aaron.
Vandaag gingen we op bezoek bij dit lieve wondertje en groottante An had voor dit schattige boeleke nog een zelfgemaakt cadeautje mee.  Ha ja !
Dat het iets met driehoekjes werd, daar had de mama voor gezorgd.  Zij had namelijk het prachtige geboortekaartje ontworpen.

'Mmm', dacht ik toen ik het kaartje zag, 'driehoekjes, tijgertje, vlaggetjes …, laten we de uitdaging maar aangaan.'

Het was het leukste project waar ik ooit aan gewerkt heb.
Een quilt met driehoekjes stond al op het verlanglijstje, dus dit was de ideale aanzet.

Ik had al vlug door dat je héél precies moet werken met die driehoekjes : exact uitknippen, alles mooi op persvoetbreedte stikken en de naadjes afwisselend naar links en naar rechts strijken. Het waren enkele nuttige tips die ik hier en daar bij elkaar had gesprokkeld.

Na enkele proeflapjes zag ik het helemaal zitten en kon ik aan de volgende uitdaging beginnen : de juiste kleurtjes bij elkaar zoeken.  Het was niet direct het eenvoudigste kleurenpalet. Wonder boven wonder waren - buiten de groentinten - de stofjes nog makkelijk te vinden en lukte het om de kleuren zo goed mogelijk te benaderen.

Het startsein werd gegeven en mijn driehoekjes groeiden stilaan uit tot een mooie lappendeken.

Tijd voor de achterkant.
Ik appliqueerde de vlaggetjes en de maan waarin het vliegtuigje met flockfolie werd aangebracht.

Het quilten kon beginnen.

Gelukkig nam ik al wat foto's voor de bies eraan stond.  De combinatie met onze lavendel en de magnolia van de buren vond ik wel iets hebben !  Het was dan ook even schrikken toen ik de volgende dag constateerde dat de magnolia gesnoeid was ;-).

En dan kwam het tijgertje onderaan er nog bij.  Ook hier maakte ik eerst een proeflapje : ik vergrootte de tekening van het kaartje en legde de print op een lap witte katoen.  Dan stikte ik op de lijnen, hier en daar vooral wat nonchalant om de lijnen van de pentekening weer te geven. Daarna scheurde ik het papier voorzichtig weg en tada !
Bij de definitieve versie legde ik onder de witte lap nog een laagje vlieseline H630 zodat het nadien makkelijk op te strijken was.

In de bies liet ik de kleurtjes gewoon terugkomen voor een speels effect.

Hopla, wég magnolia :-(

Met de driehoekjes die ik te veel had geknipt, maakte ik nog een kussentje.

En tot slot fabriceerde ik een vlaggenlijn met de naam van de kleine spruit.

Lieve Aaron, veel plezier met je dekentje.  Met dit mooie weer kan je er alvast prinsheerlijk op zonnebaden !

Halfweg

We zijn ongeveer halfweg de Finish-A-Long.  In de vorige post kon je al zien welke leuke projecten ik op mijn eindelijk-afwerken-lijstje had geplaatst om tegen eind maart te voltooien.
Ik zat in een goede flow en werkte zowat elke dag wel ergens aan. Ik kreeg er zowaar een boost van. Die klus ging helemaal geklaard worden !

Al gauw kon ik 1 item op het lijstje afvinken : het poezenkoppeltje, een verjaardagscadeau voor de echtgenoot.

Hij was helemaal weg van de poezenpaartjes die ik voordien al eens als cadeautjes had gemaakt.  Vooral het zwart-witte koppel vond hij de max.

Toegegeven, ze zaten al bijna helemaal in elkaar toen ik de uitdaging aanging.  Fluitje van een cent, dus.

Natuurlijk naaide ik intussen ijverig voort aan de andere projectjes, hoewel dat niet altijd even makkelijk is met een enthousiast publiek dat zich al eens op de verkeerde plaats installeert.

Of zelf een pootje wil mee helpen.

Ach als het dat maar is …
Want toen (beeld u enkele dramatische paukenslagen in) sloeg het noodlot toe, kwam er een kink in de kabel, werd er roet in het eten gestrooid …
Op een mooie maandagavond, tijdens een pingpongwedstrijd dook ik naar een balletje, sloeg daarbij mijn voet om en 'krak' zei de enkel.

Daar lag ik dan met een poot in het gips en in goed gezelschap, dat wel.
Nog steeds eigenlijk, hoewel ik nu een loopgips heb en al een beetje mobieler ben.

Pittig detail, die namiddag zat ik nog buiten in ongeveer dezelfde houding van de zon te genieten, met blote voetjes - zo warm was het - en van mijn picknick en een heerlijke chai latte, die een windstoot genadeloos omstootte op mijn granny square kussen in wording. Waarna ik ik prompt een wasje mocht draaien en het droogrek uithalen.  Het leverde wel mooie kiekjes op.  En het medeleven van Panter.

Je begrijpt dat er van naaien niet veel meer in huis is gekomen.  Het lukt al een beetje, met mijn linkerbeen op een stoel weliswaar, maar comfortabel is die houding natuurlijk niet.

Toch is er nog een tweede project afgeraakt : de hartjesquilt.
Ik had er gelukkig de bies al aangezet voor het ongeval en moest die enkel nog met de hand vastnaaien.  Tiens, klinkt plots raar : 'enkel' nog met de hand vastnaaien …
Enfin, dit lukte best nog half liggend half zittend en dus toon ik u toch met enige fierheid het resultaat.

De inspiratie voor deze regenboog-hart-quilt haalde ik hier.

Aan de achterkant zit een strook waardoor ik een stok kan steken om de quilt op te hangen.  Voorlopig heb ik er een koord ingestopt en hangt ie bij het magneetbord in de keuken lekker alle boodschappen te verstoppen vooraleer hij naar een nader te bepalen definitieve plaats verhuist.

Het vervolg van de Finish-A-Long blijft voorlopig een groot vraagteken.  De grote dierenquilt en het klein kerstquiltje zitten ook al in een redelijk gevorderd stadium en het kriebelt wel om er stilletjes aan weer aan verder te werken.

Kussengekte

Of nee, toch niet.  Ik hou een en ander nog behoorlijk binnen de perken.  Dacht ik.
Bij twee andere dames daarentegen kan je gerust van een kussenverslaving spreken.  Op Instagram daagde Inge Brigitte - en iedereen die wou meedoen - uit om de hoogste stapel kussens te maken.  Je weet maar nooit of er bij de rest van instagram- en blogminnend Vlaanderen én Nederland nog een grotere kussen-o-holic te bespeuren valt.
Ik niet, zei ik al.  Ik wist bij voorbaat dat ik tegen deze twee superdames niet zou op kunnen.  Hoewel.

Zij stapelden en stapelden en bleven zich een ongeluk stapelen tot ze onder het hele zootje bedolven werden en hun katten hen zelfs niet meer terugvonden!  Ik beeldde me de wanhopige blikken in van Lou en Pepper - 'waar is mijn bazinnetje nou ?'
Het zou mij niet overkomen.  Dat kon ik Panter en Pruts niet aandoen.  (Mandarien is wat onverschilliger in die zaken.)

Nu, al hun kussens op een hoop, het is indrukwekkend !  En ze zijn stuk voor stuk pareltjes !
Ook daar kan ik niet tegenop.

Maar ik ben niet vies van een uitdaging.  Ik ging een stapel maken, zeker weten !  Geen hoop !

En ik verbond er nog een tweede uitdaging aan voor mezelf : de koe bij de horens vatten en dat handjevol 'onaffe' kussens eerst afwerken !  Pas dan mocht ik naar hartenlust stapelen !

Ik toon het u even.  Voor de stapel laat ik u nog even op uw honger.

Kort nadat ik deze lentekussens maakte volgden twee nieuwe exemplaren die intussen al wat afgeleefd en platgezeten zijn.  Dat scheelt vast enkele centimeters straks. :-(

Ook maakte ik nog 2 bijpassende ronde kussens.  En daar wrong het schoentje.  Die geraakten maar niet af. De groen-gele moest gewoon nog gevuld en dichtgenaaid worden.  Bij de rood-blauwe ontbrak enkel nog de knop in het midden.  Aan de slag dan maar !

Bij deze kan dit karweitje dus afgevinkt worden.

Over naar mijn tweede projectje.  Ik erfde van mijn schoonmama een 3-tal borduurwerkjes.  Ik heb ze intussen al meer dan 2 jaar maar door uitstellitis en de eeuwige twijfel over welke stof ik voor de achterkant zou gebruiken, kwam er van kussenverwerking nog niets in huis.
Ik had nog een trigger nodig, en die had ik nu.

En kijk, ook hier kan ik fier een vinkje zetten.  Done !

Tot slot projectje 3.
Lang lang geleden, maakte ik een soort quiltje met wat nieuwe lapjes, stukjes van T-shirts, polo's, bloesjes en slaapkleedjes uit mijn tienertijd.  Ik borduurde de randen met wat siersteken, appliqueerde een zon, wat bloemetjes en jawel een kat (Mandarien avant-la-lettre) en in elk vakje quiltte ik een hartje.  De afwerking met rode en blauwe rand was echter afschuwelijk en vreselijk scheef.  Het geheel zag er wat uit als een quissen : iets tussen een quilt en een kussen.  De vulling stelde trouwens niet veel voor.  Ik heb het geval ontdaan van de rand en er een gewoon kussen van gemaakt. Goed opgevuld.  Het levert een mooie 12,5 cm op voor de stapel. :-)

We plaatsen een 3de vinkje.
Applaus.

Ziezo, het stapelen kan beginnen.
Brigitte en Ingrid, voel de hete adem maar al in uw nek.  De rolmeter werd uit de werkbak gevist, het trapladdertje uit de garage gehaald, de gerechtsdeurwaarders opgetrommeld.

Ik sloop nog even rond in het huis en stond versteld van het kussenarsenaal.

2 Ikea-kussentjes, een kussentje-met-paardjes uit de babytijd van de jongens en twee kussens met vogeltjes van een kringloopgordijn.

Nog eentje, gemaakt in mijn jonge jaren : een dekentje dat je zo omvormt tot een quiltkussen. Spectaculair !

Een nostalgisch kussentje dat Peters bobonne ooit borduurde met zijn naam. Enkele jaren geleden repareerde ik het want de achterkant lag flodderdeflodder helemaal uit elkaar. Ik zorgde toen ook voor een bijpassend uilenkussentje.

Enkele tuinkussentjes moest ik nog ontfutselen van Pruts, die gisteren al aangaf ze niet te zullen lossen.

Intussen verwittigde de veldwachter de hoofdmaarschalk.

Laten we er dan maar direct aan beginnen.  Ik hou u niet langer in spanning.

Nog wat hoger.  En daar is de inspectie !

Zoek het Dachshundkussen !

 Ook zij dagen elkaar uit.

 Het is nog niet gedaan !

Panter spelde hen op voorhand de les.

Ze doen dat verbazend goed.

We kloppen af op 252 cm …

en bouwen ernaast nog wat verder.  313 cm !
Jihaa, feestje bouwen.

Bedankt, Inge en Brigitte voor de uitdaging en de aanmoediging!  Ik heb ervan genoten en bovenal, ik heb weer enkele afgewerkte kussens erbij !